|
Miasto
„Katania jest najbardziej żywiołowym miastem na Sycylii, nowoczesnym i zdecydowanie mniej konserwatywnym od tradycyjnego Palermo. Czerń i biel budynków kontrastuje tu z lazurowym niebem, przestronne place i bulwary nocą wypełniają się młodymi ludźmi spędzającymi czas pośród niezliczonych barów i klubów starego miasta” – według przewodnika Lonely Planet po Sycylii.
Katania jest również gospodarczą stolicą wyspy, posiada największe na Sycylii lotnisko, mieszczą się tu również siedziby największych firm handlowych i przemysłowych. Miasto leży u stóp Etny, największego wulkanu w Europie. Wyjątkowe położenie geograficzne Katanii pozwala cieszyć się przez cały rok przyjaznym, łagodnym klimatem i krystalicznie czystym morzem. Spokojny rytm sycylijskiego życia jednocześnie relaksuje i inspiruje.
W Katanii zachowały się liczne pozostałości czasów minionych: od ruin greckich i rzymskich teatrów, akweduktów oraz term po budowle średniowieczne, barokowe czy pochodzące z czasów normańskich. Miasto pochwalić się może również piękną katedrą (jej najstarsze elementy pochodzą z XI w.) oraz trzynastowiecznym zamkiem Castel Ursino. Uniwersytet Katański, założony w 1443 r., jest jedną z najstarszych uczelni w Europie.
Zwiedzanie Katanii
Najpiękniejsze kościoły
Katedra (Duomo) - kaplica Św. Agaty
Pierwsza katedra katańska została wzniesiona w XI w., średniowieczna budowla została jednak w całości zniszczona a następnie odbudowana w 1600 r. po trzęsieniu ziemi i erupcji wulkanu, które zrównały z ziemią prawie całe miasto. W katedralnej Kaplicy św. Agaty przechowywane są relikwie Świętej patronki Katanii.
Kościół św. Juliana (San Giuliano)
Budowla ta, wzniesiona w pierwszej połowie XVIII wieku, uznawana jest za jeden z najpiękniejszych katańskich kościołów. Gmach wieńczy charakterystyczna kopuła o strukturze wieloboku. Wewnątrz na szczególną uwagę zasługują bogate dekoracje z marmuru oraz złocony ołtarz z brązu autorstwa Vaccariniego.
Klasztor Benedyktynów
Klasztor Benedyktynów w Katanii to jeden z najpotężniejszych kompleksów klasztornych w Europie. Budowla bardziej przypomina pałac niż budynek sakralny, co dobrze obrazuje bliskość relacji niegdysiejszych benedyktyńskich mnichów i katańskiej arystokracji. W XVIII wieku klasztor był jednym z najważniejszych ośrodków kulturalnych na wyspie, przyciągał wielu odwiedzających, których zachwycał przepychem i elegancją. Obecnie w budynku mieści się Wydział Literatury i Filozofii Uniwersytetu Katańskiego.
Bazylika Św. Mikołaja l’Areny (S. Nicolò l'Arena)
Ta imponująca budowla przyległa do Klasztoru datowana jest na XVII wiek, do dziś jednak pozostała nieukończona. Kościół San Nicolò l’Arena budowany był na wzór bazylik rzymskich, zgodnie z życzeniem mnichów Benedyktynów. Wnętrze świątyni jest niemalże całkowicie puste.
Miejsca, które trzeba zobaczyć
Via dei Crociferi
Ulica Crociferi jest wyrazem triumfu osiemnastowiecznego baroku. To jedno z najbardziej urokliwych miejsc w Katanii, zabudowane rzędami okazałych kościołów takich jak San Benedetto, San Giuliano czy kościół Jezuitów.
Piazza Duomo
Piazza Duomo to centralne miejsce w Katanii i serce starego miasta. Na środku placu stoi symbol miasta: fontanna ze Słoniem. Z placem bezpośrednio sąsiaduje Katedra z Kaplicą św. Agaty oraz Palazzo degli Elefanti (dosł. Budynek Słoni), w którym mieści się ratusz miejski. Z Piazza Duomo odchodzi jedna z najważniejszych ulic Katanii - Via Etnea, wzdłuż której rozproszone są wspaniałe barokowe budowle o ciemnych fasadach z kamienia lawowego oraz niezliczone sklepy, cukiernie i kafejki.
Słoń
Słoń, symbol Katanii od XIII w., stoi na środku głównego placu, Piazza Duomo. Jest to posąg z kamienia lawowego pochodzący z czasów Imperium Rzymskiego, wmontowany w osiemnastowieczną fontannę autorstwa Vaccariniego. Legenda głosi, że w czasach antycznych tutejszą okolicę zamieszkiwały skarłowaciałe słonie leśne, chroniące mieszkańców przed dzikimi zwierzętami. Z wdzięczności Katańczycy uczynili słonia symbolem swojego miasta.
Zamek Castel Ursino
Forteca Castel Ursino jest jedyną średniowieczną budowlą ocalałą w kataklizmach, którymi natura nękała miasto. Zamek w nienaruszonej formie stoi w Katanii do dziś. Został wzniesiony ok. 1240 r. by chronić miasto od strony morza, mieściła się tam królewska rezydencja i więzienie. Od 1934 r. w zamku znajduje się Muzeum Miejskie mające w swych zbiorach cenne eksponaty: obrazy, rzeźby oraz wyroby z bronzu i ceramiki z różnych epok.
Teatr Belliniego (Teatro Massimo)
Ten imponujący teatr rozpoczął działalność w 1890 r. wystawieniem „Normy”, słynnej opery Vincenza Belliniego. Gmach teatru, z czterema piętrami lóż, galerią, jaskółką, portykami z kutego żelaza i sufitami pokrytymi freskami, przypomina stylem Operę Paryską.
Pozostałe teatry
Teatralne tradycje Katanii sięgają swymi korzeniami starożytności i stanowią ważny element kultury miasta. Obecnie działa tu 25 czynnych teatrów, wyspecjalizowanych w różnych typach przedstawień, od marionetek, przez operę, balet, tragedię grecką po teatr klasyczny i eksperymentalny. Obok najbardziej znanego Teatru Belliniego warto wymienić Metropolitan, Teatro Verga, Teatro Musco, Teatro Club, Piccolo Teatro, Nuovo Teatro, Teatro della Città, Pescatore, Teatro degli Specchi (teatr luster), Teatro Stabile dell’Opera dei Pupi (teatr marionetkowy) i wiele innych.
Muzeum Emilio Greco
Muzeum Emilio Greco, otwarte w 1994 r., ma w zbiorach ok. 1500 prac tego katańskiego artysty: ryciny, kwasoryty i litografie, między innymi słynne dzieło „Commiati”.
Dom Giovanniego Vergi
W tym osiemnastowiecznym budynku przy Via Sant’Anna przez ostatnie dwadzieścia lat życia mieszkał Giovanni Verga. W muzeum obejrzeć można wiele przedmiotów należących niegdyś do sławnego pisarza, przedstawiciela nurtu weryzmu. W domu Vergi znajduje się też niezwykle cenna biblioteka zawierająca ok. 3000 pozycji autorów takich jak Deledda, Tołstoj, Gorki, Flaubert czy Dumas.
Muzeum Miejskie Belliniego
Jest to dom, w którym słynny kompozytor mieszkał przed przeprowadzką do Neapolu. Muzeum pozwala zwiedzającym przebyć drogę pokazującą prywatne i artystyczne życie Vincenza Belliniego. W muzeum znajdują się także oryginalne rękopisy kompozycji artysty.
Muzeum Biscari
Wspaniały gmach Palazzo Biscari, jeden z najpiękniejszych budynków miasta, był niegdyś rezydencją Księcia Biscari, a obecnie stanowi jeden z najpiękniejszych przykładów baroku katańskiego. Wnętrze budynku wypełniają freski, galerie, znaleziska archeologiczne, statuy, marmur i dzieła sztuki.
Największe święto miasta
Dni ku czci św. Agaty - od 3 do 5 lutego
Katania czci Świętą Agatę, patronkę miasta, podczas corocznych trzydniowych obchodów 3, 4 i 5 lutego. Pierwszy ze świątecznych dni poświęcony jest ofiarowywaniu świec. Każda konfraternia wyznawców Świętej przygotowuje olbrzymią świecę „candelorę”, która niesiona jest przez wszystkie świąteczne dni w procesji, czego nie ułatwia jej olbrzymia waga - niektóre „candelory” ważą nawet po 1200 kilogramów! Pierwszy dzień kończą pokazy sztucznych ogni nad Piazza del Duomo.  Drugiego dnia mieszkańcy Katanii zakładają długie białe tuniki upamiętniające historyczną noc w 1126 r., kiedy to ówcześni Katańczycy opuścili swoje domy w koszulach nocnych, by wyjść na przeciw dwóm swym rodakom wracającym z Konstatntynopola z relikwiami Świętej. Dalszym etapem celebracji jest procesja z relikwiami Świętej Agaty w popiersiu udekorowanym złotem i szlachetnymi kamieniami, które na co dzień spoczywają w Kaplicy noszącej imię świętej. Przez wszystkie trzy dni procesja przechodzi przez miejsca związane z męczeństwem świętej Agaty. Obchody kończą się późną nocą, kiedy procesyjna figura (nazywana „fercolo”) wraca do Katedry. Ostatniego dnia czerwone goździki ozdabiające figurę, symbolizujące męczeństwo Agaty, zostają zastąpione kwiatami białymi, oznaczającymi czystość i świętość. Najbardziej emocjonującym moment stanowi przejście procesji ulicą San Giuliano. Ta niezwykle stroma ulica uważana jest za próbę wytrzymałości wyznawców Świętej. Kiedy procesja się kończy, a "fercolo” wraca do Katedry, obchody zostają zamknięte pokazem sztucznych ogni. Katańczycy, zmęczeni i szczęśliwi, kończą celebrację ku czci swej ukochanej patronki.
|